Inpakken: chaos, stress en een vreemde hersenkronkel

Op reis vertrekken, er is niets wat ik liever doe.  Maandenlang heb ik uitgekeken naar onze skireis maar één keer de laatste week voor vertrek ingaat, gaat mijn hoofd, inclusief stresslevel, in overdrive.

Ik werk met een inpaklijst, daar voel ik me het veiligst bij.  Er staat er hier eentje op de computer, maar liever nog, schrijf ik hem met de hand in een notitieboekje.  Het geeft me al een beetje vakantiegevoel als ik zo’n lijst aan het schrijven ben.  In dit huishouden zorg ik voor het inpakken en dat is misschien maar goed ook.  Manlief die zorgt dat ik zeker niets vergeet.  Alleen doet hij dat eenmaal we vertrokken zijn onder de vorm van een vragenvuur.  Elke vraag is dan een variant op: “Hebben we dit of dat wel bij?”  Waardoor ik toch altijd efkes een milliseconde of 5 panikeer om dan toch in de meeste gevallen “ja” te kunnen antwoorden.  Gelukkig zijn er op onze reisbestemmingen meestal wel winkels, maar een lader van een fototoestel zou ik nu toch liever niet vergeten.  Laat staan het fototoestel zelf.  De kans is groot dat als we iets vergeten, het de pyjama’s zijn, zo leert de geschiedenis ons.psDSC_0297

Het vreemde is dat ik dus helemaal geen kuisfreak ben, integendeel.  Maar als ik op reis vertrek dan moet alles hier clean zijn.  Ik begin dan aan een grote schoonmaak.  Er mag geen stofje liggen, geen vlek op de vloer zijn en geen balpen rondslingeren.  Misschien is dat wel nodig voor wanneer je een maand naar Timboektoe reist – ik zou het effect van een vergeten broodkorst of zo dan niet willen meemaken – maar een week of weekend?  Dat zou geen al te dramatische gevolgen mogen hebben, toch? psDSC_0294

Tijdens het grote kuis- en opruimproces wordt de chaos eerst alleen maar groter.  Overal verschijnen stapels kleding en andere in te pakken spullen.  Wasrekjes raken alleen maar voller door alle laatste wasjes die gedaan moeten worden.  Maar uiteindelijk komt altijd alles goed en krijg ik er zowaar een bijna minimalistisch interieur voor in de plaats.

Het geeft me wel voldoening dan, als ik kan vertrekken met een huis dat er spic en span uitziet.  Alleen is het genot van korte duur.  Op mijn vakantiebestemming heb ik er weinig aan en eenmaal terug thuis ligt het huis na 5 minuten al in de rommel bij het uitpakken.  Waarom doe ik mezelf dat toch aan?

Nu ja, gelukkig kunnen onze brievenbusleegmakers wel genieten van ons opgeruimd huis, denk ik dan.  Al moet ik voor mijn ouders nu niet bepaald de schijn hoog houden, die kennen me al wat langer dan vandaag 😉

6 thoughts on “Inpakken: chaos, stress en een vreemde hersenkronkel

  1. Hahaha, wat herkenbaar!!! Ik ben ook de inpakker van dienst, en mijn man beperkt zich tot het vragen, als het al veel te laat is, of we dit en dat en gindse wel meehebben. Ik krijg het er gewoon van. Maar mijn huis spic en span, neen, dat heb ik niet zo. Het moet wel netjes liggen, maar ik doe zeker geen grote schoonmaak. We hebben vrienden die hun wagen wassen voor ze op reis vertrekken. Dat heb ik ook nog nooit gedaan. Maar ik ben zeker niet het voorbeeld van de perfecte huisvrouw. Veel plezier op vakantie!!!

  2. Idem dito hier! Ik wil ook dat mijn huis er spic en span uitziet als ik op reis vertrek… Wij vertrekken deze avond voor een weekje, en de chaos is hier niet meer te overzien (ik heb me even vijf minuten teruggetrokken in blogland met een kop koffie om al mijn inpak- en kuisstress even te laten bezinken). Het helpt ook niet dat er hier een drie-jarige rond loopt die zélf zijn bagage wit maken… *haalt diep in en uit, doet van oooooooooohm, slaagt haar koffie achterover, en start terug aan het inpak-proces*

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *